Sinds afgelopen vrijdag is het officieel: ik ben een freak. Het was wel even schrikken. De waarheid kan soms hard aankomen. De mededeling had het gewenste effect: ik hield eindelijk even mijn mond. Auw. Ik ben dan wel op zoek naar mijn schaduwkanten, maar dat er eentje op deze manier in mijn schoot geworpen zou worden had ik nou ook weer niet verwacht. Wat ik ook niet had verwacht, is dat mijn (normaal gesproken allerliefste) vriendinnetje – aan de andere kant van de tafel – zonder aarzelen (en ook zonder enig medeleven) mijn freakiness bevestigde. Ik ben er nog stil van.

Het leek me dan ook heel gepast om de rest van het weekend in lijdzame stilte door te brengen. Ja, lijdzaam. Eigenlijk ben ik daar niet zo van, maar zox92n harde waarheid moet je toch wel met een klein beetje zieligheid en zelfmedelijden onder ogen zien. En met wijn, en kaas. En chocola. Ontkennen helpt niet meer. Publieke geheimen, daar geloof ik niet in. Met mijn koptelefoon op – zelfs nog lang nadat de muziek zweeg – en mijn schilderskwast in de hand sloot ik me af van  de wereld om mij heen. De wijzers van de klok draaiden gestaag hun rondjes terwijl ik doek na doek volschilderde. Alsof mijn leven ervan af hing.

Waarom vinden ze mij een freak? Sterker nog: waarom BEN ik een freak? Ik ben een freak. Zeg me wat je bent, wie je bent, en je zult het zijn. Ik ben moeder. Ik ben dochter, zus, echtgenote, vriendin. Ik ben schrijfster, vrouw. Ik ben een freak. Ik ben een freak. Hoe vaker ik het zinnetje herhaalde, hoe meer ik zag dat ik inderdaad een freak ben. Ik weet niet waarover ik meer teleurgesteld was: mijn freakiness op zich, het confronterende van de mededeling of dat ik er niet zelf achter was gekomen. 50 (vijftig!) jaar heeft het geduurd voordat ik deze ontdekking deed. Dat belooft wat voor de rest van mijn schaduwkanten. Ik kan niet wachten.

In het kader van mijn zelfstudie besloot ik maar eens de breedte van mijn freakiness te onderzoeken. Tot mijn schrik had ik in een mum van tijd een compleet arsenaal paraat. Eten. Daar kan ik tot in mijn diepste wezen intens van genieten. En lyrisch over uitwijden. Indringende muziek of een goed boek. De studie-weekenden van het seminarie, meidenavonden. Waarin ik me ondergedompeld voel als in een warm bad. Ik heb ook best veel helden. Mensen die ik bewonder omdat zij vol passie hun levenspad volgen. Geert Kimpen, Gerard van Maasakkers, Jamai. Maar ook mijn yoga leraar en chakra lerares, en mijn (normaal gesproken allerliefste) vriendinnetje (die overigens een paardenfreak is). En Joan en Sil, die het Interspiritueel Seminarie hebben opgericht. En Arie Boomsma, en mijn jongste zusje. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Eigenlijk ben ik zelfs een multi-freak. Ik kan mensen enorm bewonderen, en steek dat niet onder stoelen of banken. Wanneer iemand helemaal gaat voor zijn talent en passie, en daarmee ook nog eens anderen heel blij maaktx85 heerlijk. Daar krijg ik kippenvel van, en daar gaan mijn tenen van jubelen. Daar vertel ik over. Met de wens dat ook andermans tenen gaan jubelen, dat ook zij zich durven laten raken door een liedje, een mooie tekst of wat dan ook. Mijn freakiness zit hem in het overschrijden van de grens van mijn eigen wereld. Het durven delen van mijn enthousiasme met anderen, ook al weet ik dat zij het niet altijd met me eens zijn.

Het is waar, er zijn mensen – zelfs vrienden – die me uitlachen als ik iets te enthousiast over Gerard van Maasakkers, Geert Kimpen of Jamai vertel of schrijf. Ik deel nu eenmaal graag met anderen. Of dat nu soep is, tijdschriften, boeken of mijn persoonlijke ervaringen. Het ene moment maakt dat me de buurvrouw van het jaar, het andere moment maakt dat me een freak.

Er zijn genoeg dingen die ik zou willen veranderen. Maar nee, dit niet. Dan maar een freak. Schaduwkanten zijn er niet om weg te werken of te verdoezelen. Bovendien zou het geen zin hebben. Nu de deur toch al is ingetrapt, denk ik dat mijn freakiness in de toekomst regelmatig aan de kaak zal worden gesteld door vriend en vijand. Waarvoor, in het kader van mijn schaduwwerk, bij voorbaat dank. Ook aan mijn – nog steeds – allerliefste vriendinnetje.

xa9 Agnes Dobbbenberg
22 augustus 2011

Vanmorgen werd ik wakker, compleet met hartkloppingen en een hitte die zich in rap tempo verspreidde van mijn tenen tot mijn kruin. De meeste hitte bleef hangen net boven mijn maag – in de buurt van mijn zonnevlecht. Ik voelde me boos, gexefrriteerd en bovenal bang.

Ik droomde dat ik in een kamer was in een vakantiehuisje, samen met twee mensen die me heel dierbaar zijn. Beiden waren gexefrriteerd, en boos op me. Ik wilde iets belangrijks zeggen maar ze hoorden me niet x96 of wilden me niet horen. Ik voelde paniek opkomen: ik was toch niet onzichtbaar geworden? Was ik Remi, alleen op de wereld? Ik rende naar buiten en op dat moment zag ik een razende hond op me afstormen. Toen werd ik wakker.

Hoe vreemd dat een droom zoveel invloed op je kan hebben. Zelfs bij volledig bewustzijn lukt het me niet het nare gevoel van me af te schudden.

Onder de douche besluit ik te proberen of ik in gesprek kan komen met het deel van mezelf dat deze emoties en gevoelens oproept. Een techniek die ik een aantal jaren geleden heb geleerd, en die nu wel eens van pas zou kunnen komen. Het deel is blijkbaar nog in de buurt, het komt verrassend snel tevoorschijn. Het is duidelijk boos.
Je luistert nooit naar me. Je weet dat ik er ben, en toch schenk je geen aandacht aan me.
Wat wil je dan? Ik weet niet wat je wilt. Wie ben je?
Altijd als je boos wordt of bang, negeer je het. In het gunstigste geval zeg je: x91hallo, ik zie jex92 maar verder doe je er niets mee.
Dat klopt. Ik hou er niet van om boos of bang te zijn, wat heb ik er aan?
Misschien wil het je wat zeggen?
Dat begrijp ikx85. nu.
En omdat je steeds niet luistert, praat ik tegen je in een droom.

 Ik realiseer me dat ik een tijdje geleden een soortgelijke droom heb gehad. Ook toen voelde ik me onzichtbaar.
En er is meer.
Ik schrik op. Het deel is nog niet uitgesproken.
Soms negeer je niet alleen mij, maar ook andere mensen. En andere delen van jezelf.

Zooox85 die komt binnen. Ik die altijd zo met anderen bezig is? Dat zal toch niet?
Ja hoor. Let maar eens op.
Terwijl ik aarzelend akkoord ga, doemt er direct van alles op voor mijn geestesoog en zie ik dat het maar al te waar is. Vrienden en familie waar ik te weinig aandacht aan schenk, het schrijven dat ik links laat liggen. Toch is het me nog niet helemaal duidelijk wat het deel van me wil. Ik heb het nog niet gedacht, of het deel geeft al antwoord.
Ik ben boos en bang, en daar wil ik over praten. Ik weet dat je bepaalde keuzes hebt gemaakt en ik ben het met die keuzes niet eens. Andere keuzes zouden beter voor je zijn.

Daar kijk ik van op. Het deel was dus aanwezig bij het gesprek met mijn meester vorige week. Ah, natuurlijk was hij erbij. Het is een deel van mezelf. En ik weet ook direct waar het deel het over heeft: mijn keuze om niet op zoek te gaan naar mijn kern, maar om dat even uit te stellen. Geen zin in, geen tijd. Of eigenlijk: gewoon bang wat ik daar in mijn diepste zelf zal ontdekken. Mijn duistere kanten. Bang dat ik de uitzondering op mijn eigen stelling (dat iedereen een zuivere kern heeft) zal blijken te zijn.

Eerlijk gezegd heb ik nu hier, onder de douche, niet zox92n behoefte aan een uitgebreid gesprek over mijn keuzes. Mijn handen beginnen al aardig te verweken en over een uur is er niets van me over. Dat geeft niet, je weet nu dat ik er ben. Maar die angst en boosheid wil er wel een keer uit.

Dan is het even stil. Deel van mij, ben je er nog?
Ja, ik ben er nog.
Hoe heet je?
Ik heb geen naam.
Dat vind ik flauw. Tot nu toe hadden al mijn delen een naam. Joris, Anka, Opa, Mariax85 Hoe moet ik je dan roepen als ik in gesprek met je wil?

Het blijft angstvallig stil. Hallo, ben je er nog.
Ik ben er nog. Ik heb nog nooit een naam nodig gehad. Je wilde toch niet naar me luisteren.
Ja ja, dat weet ik nu wel. Ik ben ernstig in gebreke gebleven. Ik ga mijn leven beteren.
Vergeet niet dat een boodschap net zolang wordt herhaald tot je er naar luistert. Echt luistert.

Nu is het mijn beurt om stil te zijn. Hij heeft gelijk. Ik weet het. Ik doe er alleen niets mee. Tot vandaag dan.
Trek maar gewoon aan je linker oorlelletje als je me wilt spreken. Net als je nu doet.

Ik haal abrupt mijn hand weg bij mijn oor. Gelukkig, hij, zij of het heeft wel gevoel voor humor.

Je hoort van me. Echt.
Ja ja.
Ik loop straks met een linker oorlel die over de grond sleept. Let maar op.

xa9 Agnes Dobbenberg
17 mei 2011

Zaterdagavond, ik zit aan tafel. Tegenover mij twee goede vrienden. Een maandelijks terugkerend ritueel. De avond na een overvolle dag vol nieuwe ervaringen en indrukken. Het lijkt een rustig samenzijn, maar schijn bedriegt. Aan mijn kant van de tafel wemelt het van de ikken die om voorrang schreeuwen.

Aanleiding van al die verwarring is het Boeddhisme, of eigenlijk: hoe het Boeddhisme mij heeft geraakt. Een van mijn ikken roept: Wat is nou leegte? Leegte is toch gewoon niks? Wie streeft er nou naar leegte? Een andere ik zegt gepikeerd: Je hoeft toch niet alles te geloven? Weer een ander bemoeit zich er verontwaardigd tegenaan: je moet toch eerst weten wat iets inhoudt voor je het van de hand doet? Heel schuchter klinkt ergens in de achtergrond de stem van ik nummer vier: het leek me zo mooi, dat Boeddhisme, maar zo vind ik er niks aan.

Ik Zelf heb weinig in te brengen. Ik word heen en weer geslingerd tussen de verschillende ikken en de bijbehorende emoties. Verontwaardiging overheerst. Mijn roerige leventje was een paar jaar geleden eindelijk in rustiger vaarwater terechtgekomen. Niet rustig als in weinig reuring, maar innerlijk rustig. Nu, met het Boeddhisme als trigger, kan ik me niets meer voorstellen bij het woord rust. Wat is er toch gebeurd? Ik wist wat ik waard was, wat ik wilde. Op het moment dat de passie wegebde, vond ik het tijd voor een nieuwe uitdaging: het Interspiritueel Seminarie. Veel ervaren, leren, lezen over wijsheidstradities en religies, mystiek, psychologie. En dat allemaal in xe9xe9n opleiding, waarbij je ook nog eens een verdiepingsslag maakt in je persoonlijke ontwikkeling.

En hier zit ik dan, als een bolletje wol dat door de kat flink is toegetakeld, en waarvan het begin en eind volledig zoek zijn. Ik weet van gekkigheid niet waar ik moet beginnen met denken, voelen, begrijpen.

Mijn vrienden zijn verdwenen. Mijn Meester zit tegenover me. Ze vraagt, en een van de ikken geeft antwoord. Ze vraagt nog eens, en een andere ik geeft een ander antwoord. Wat een frustratie! Ze daagt me uit. Misschien past meditatie helemaal niet bij jou. Wat zegt ze nou? Misschien zou je een andere vorm van meditatie kunnen proberen, een actieve vorm van meditatie. Ik denk dat dat beter bij je past. Ik wik en weeg, heb het gevoel dat ik een keuze moet maken. Maar ik wil geen keuzes maken! Ik wil alles!

Mijn ikken zijn nu echt slaags geraakt met mij en elkaar. De ene schreeuwt in mijn linkeroor, een ander trekt hard aan zijn haar. Weer een ander probeert al springend op tafel mijn aandacht te trekken. Ik word er doodmoe van. Mijn Meester gaat onvermoeibaar door en ik mompel dat ik drie jaar geleden al mijn knikkers op een rijtje had, en dat ik nu totaal verdwaald en verdwaasd ben. Terwijl de Meester praat, legt de Rechterhand van de Meester een vel papier op tafel en maakt zwijgend een tekening. Uit het potlood tovert ze mij tevoorschijn, met om mij heen een heleboel luchtbellen, elk met een eigen waarde. Reiki. Mediteren. Boeddhisme. Natuurreligies. De Meester legt uit: af en toe haal je zox92n luchtbel dichterbij. Je bekijkt wat erin zit, haalt eruit wat je nodig hebt of wilt bestuderen, en laat hem dan weer los. Er beginnen wat kwartjes te vallen, heel voorzichtig, heel traag. Je hoeft niet overal in te duiken alsof je leven ervan afhangt. Warempel, een aantal ikken kijkt nu belangstellend mee naar de luchtbellen die geruisloos om mij heen zweven.

De Meester gaat door. De luchtbellen zijn slechts gereedschappen. Zo is het ook met wat in het Interspiritueel Seminarie wordt aangeboden: je mag er mee doen wat je wilt, wanneer je maar wilt, maar je moet niets. Ik sputter nog wat tegen. Dat ik eigenlijk de bodemloze diepte in wil, maar dat ik daar in het donker niet wil ontsporen in een depressie. De Meester is geduldig. Waarom nu die diepte in? Dan doe je het toch later? Alles mag, niets moet.

Ik kijk om me heen. Als een stel vijfjarigen dat heeft geprobeerd wakker te blijven tot de jaarwisseling liggen mijn ikken verspreid door de kamer, snurkend, kwijlend, met een duim in de mond. Een enkeling zit met moeizaam opengesperde ogen quasi gexefnteresseerd naar ons te kijken, wachtend op het vuurwerk dat niet komt.

Mijn spaarpot begint intussen aardig vol te raken met kwartjes. Ik ben niet mijn luchtbellen, ook al had ik ze, gastvrij als ik ben, als nieuwe ikken geadopteerd. Ze zijn wel altijd in de buurt, ik kan ze aanraken wanneer ik dat wil. Soms botsen ze even zachtjes tegen me aan, om me te laten weten dat ze er nog zijn. En ook niet onbelangrijk: er zit blijkbaar een grens aan wat ik kan opnemen. Het willen ervaren van alles wat wordt aangeboden is leuk x96 maar zelfs na een avondje bomen met vrienden over enkelvoudige onderwerpen als ufox92s of kaas kan ik normaal gesproken de slaap al niet vatten.

Ik bedank mijn Meester en haar Rechterhand, en raap mijn ikken bij elkaar. Wanneer we even later met zx92n allen in het logeerbed liggen voel ik me gezien en gewaardeerd. Terwijl ik me voorzichtig op mijn zij draai x96 ik zou het mezelf niet vergeven als ik morgen een van mijn ikken geplet blijk te hebben x96 weet ik dat een leven doordrenkt van passie en verwondering op me wacht. Ik en mijn ikken: we zijn er klaar voor!

xa9 Agnes Dobbenberg
31 maart 2011

Terwijl de sneeuwvlokken om haar heen dwarrelen en er af en toe eentje heel zachtjes haar wang streelt, loopt ze met haar handen diep in haar zakken over straat. Ze stopt even om een paar kinderen op een ouderwetse houten slee voor te laten gaan. De kinderen proberen of ze met zx92n driexebn tegelijk op de slee kunnen zitten, en tuimelen een paar seconden later kraaiend van plezier in de verse sneeuw die langs de struiken oogverblindend wit ligt te zijn. De man die de slee trekt wacht geduldig tot het kroost uitgelachen is, en even later vervolgen ze hun weg, terwijl ze luidkeels x91Jingle Bellsx92 ten gehore brengen.

Ze loopt verder, de sneeuw knispert onder haar voeten. Haar tenen tintelen in haar schoenen. Ze denkt aan het gesprek met een vriend van haar. Hij verfoeit Kerst. Hij heeft er ongetwijfeld een geldige reden voor, maar zelfs na al die jaren is ze er nog steeds niet achter wat die precies is. Zelf kijkt ze uit naar de laatste weken van december. Ze heeft niets met Kerst op de traditionele manier, maar toch… Ze hoeft niet te werken, en deelt haar dagen in zoals ze zelf wil. Gezellig een dagje naar vrienden. Samen eten, drinken, wandelen en bijpraten, terwijl de kinderen af en toe iets van het buffet komen pikken en daarna weer naar buiten hollen om trampoline te springen of naar boven vertrekken om de strijd met elkaar aan te gaan op de Wii. De tweede dag is voor haarzelf. Lekker laat opstaan, niet een maar twee eitjes kookt ze dan voor zichzelf. Ooit kreeg ze van iemand een stapel oude tijdschriften vlak voor de kerstvakantie en sindsdien stapelen oude en nieuwe tijdschriften zich traditiegetrouw op in de laatste maanden van het jaar. Terwijl ze geniet van haar eenpersoons ontbijt, haar favoriete niet-kerst-CD in de speler, bladert ze urenlang door al het oude en nieuwe nieuws, interessante en nutteloze leuke weetjes en bewondert ze de haute couture en niemendalletjes die de sterren dragen op de rode loper.

Bij de ingang van het park staat ze stil. Het sneeuwt niet langer, en de blauwe vlek aan de hemel wordt snel groter. Voor haar ligt het grasveld met in het midden een kleine vijver, erachter staan de bomen met gekromde takken sterk te zijn onder de winterse last. Aan het eind van het pad komt iemand geruisloos aanlopen. Het is doodstil en de warme wolkjes die ze uitblaast gaan langzaam op in de koude lucht. Ze houdt haar adem in wanneer ze het grasveld bezaaid met duizenden diamantjes ziet glinsteren in de zon die laag maar krachtig aan de hemel staat.

Met gebogen hoofd trotseert ze zo goed en zo kwaad als het gaat de kou en de sneeuw. Vanuit de zijstraat komt een groepje kinderen haar richting ingelopen en gegleden. Met hun opgewonden, schelle stemmetjes verbreken ze de vroege ochtendrust. x91Rudolf het leuke Rendierx92 wordt door al het grut tegelijk, maar in verschillende tempox92s en toonhoogtes, ten gehore gebracht. Zonder op of om te kijken en vervaarlijk zwaaiend met hun lampionnetjes dwingen ze haar pas op de plaats te maken. Pas wanneer de kust weer veilig is en de herrie in de verte wegebt, komt ze weer in beweging. Ze hekelt de winter, de waterige kou van de sneeuw en de gladheid op straat.

Ze denkt aan haar collega die, zoals elk jaar, haar regelmatig op de hoogte houdt van de kerstperikelen in de familie – alsof ze er een pervers genoegen in schept haar de kerstgruwelen met peper en zout in te wrijven. Met haar zussen naar een willekeurige kerstmarkt, met vrienden en familie op Kerstavond naar de Kerstnachtdienst en daarna uiensoep eten, tweedehands kerstkadootjes verzamelen voor onder de kerstboom, met zx92n allen een stamppottenbuffet bereiden op 1^e Kerstdag, op 2^e Kerstdag lekker thuis ontbijten, spelletjes doen en televisie kijken en aan het eind van de dag gezellig borrelen… Kerst is aan haar niet besteed. Sterker nog: ze heeft altijd al een hekel gehad aan Kerst. Dat opgeprikte gedoe, met zx92n allen aan tafel, Vrede op Aarde… terwijl je de dag erna elkaar weer het leven zuur maakt. Nee, wat haar betreft kan het niet snel genoeg weer januari zijn.

Terwijl ze automatisch haar ene ijskoude voet voor de andere zet, loopt ze langs het besneeuwde grasveld met in het midden de vijver. Aan het eind van het pad staat een vrouw, haar handen diep in haar zakken. Vastgevroren aan de stoep, zo lijkt het. Wanneer ze dichterbij komt, slaat de vrouw haar ogen op en kijkt haar aan. Zonder te weten waarom houdt ze even haar pas in.

Dan vervolgen de vrouwen ieder hun weg. De ene met een glimlach op haar gezicht, de andere met een blik van verwondering, haar vuist gebald. Binnenin die vuist gloeit iets. Ze durft niet te kijken, bang als ze is voor… voor wat eigenlijk? Een misplaatste kerstwens? Een flauwe grap?

Even later legt de andere vrouw met een brede glimlach een handvol gladde kiezelstenen op tafel, en een stapel briefjes. Haar zus schenkt haar een kop hete koffie in, vouwt een van de briefjes open en leest:

Kerst…
voor de xe9xe9n een feest, voor de ander een Ver Van Mijn Bed Show.
Kerst… het is maar een woord.
Een woord waar je je eigen invulling aan kunt geven.
Bekijk Kerst eens als zomaar een paar dagen vrij
om dat te doen wat jij leuk vindt, alleen of met anderen.
Lekker uitslapen, wandelen, voor de tv hangen, lezen.
En als je echt niet weet wat je ermee aan moet,
die malle Kerstdagen….
Doe eens iets geks.
Bak een appeltaart of maak een pan soep.
Pak een paar oude tijdschriften in.
Bel zomaar ergens aan en overhandig jouw x91geen-kerstx92-kado
aan een grote onbekende.
Gun een ander een mooie Kerst, zelfs al kun je er zelf niets mee.
Zelfs al begrijpt een ander niet
waarom jij niet wilt delen in de kerstvreugde.
Maar vooral: gun je Zelf Kerst op jouw unieke manier.
Laat het kiezelsteentje je helpen het glinsterende pure wit van de sneeuw te zien, de warmte van de zon te voelen en jezelf erin te herkennen.
Laat de kiezelsteen je leiden op je weg, laat het je anker zijn.
En wie weet… gebeurt er iets moois, iets onverwachts.
En ga je Kerst Anders Zien.
Net als ik.

xa9 Agnes Dobbenberg
26 december 2009

Ook al hoor je mij tegenwoordig vaker over Gerard van Maasakkers dan over Jamai Loman, dat wil niet zeggen dat de liefde voor Jamai er minder op is geworden. In het dagelijks leven ben ik omringd door Gerard fans, en dat maakt het wat makkelijker hem als onderwerp op te voeren in gesprekken. En wanneer je het puur financieel bekijkt, kan ik drie keer naar het theater om Gerard te horen en te zien tegenover een enkele keer naar een musical om Jamai te bewonderen… En toch is Jamai al sinds 2003 een vaste bewoner van mijn Top 3.

In een ver verleden vond ik het nogal gxeanant om mijn bewondering voor Jamai kenbaar te maken. Nog steeds heb ik problemen met het woord x91fanx92 – het betekent immers x91iemand die op fanatieke wijze een publiek persoon adoreertx92 of een x91maniakale aanhanger van een idoolx92. Zelfs als je x91fanx92 op een mildere manier omschrijft als x91een bewonderaar die met veel aandacht een idool volgtx92 val ik jammerlijk buiten de boot. De bewonderaars die mij bijna dagelijks op de hoogte houden van wat Jamai zoal uitspookt, hebben Jamai – over het algemeen binnen redelijke grenzen – bovenaan hun activiteitenlijstje staan. Zij hebben een aantal hobbies gemeen: Jamai – musicals – theater. Voor het overzicht van mijn hobbies zijn twee A4-tjes nodig. Dat betekent automatisch dat een jaar te weinig weken heeft, en een week te weinig dagen. Daar komt nog bij dat gezien de volle agenda mijn dates met Jamai ruim van tevoren moeten worden gepland;  last minute bezoekjes aan het theater zitten er nauwelijks in.

Mijn liefde voor Jamai is geen familieding – en valt dus over het algemeen net van de pagina af bij het maken van plannen voor onze weekend-activiteiten. Manlief gaat liever naar De Dijk of Blxf8f, en de kinderen hebben qua uitstapjes meer interesse in de bioscoop of een speeltuin.  En zo loop ik over het algemeen wat Jamai betreft een beetje achter de feiten aan. Klink ik een beetje verongelijkt? Hmmm, dat zou best wel eens kunnen. Want als ik 18 (en nog man- en kinderloos) zou zijn, zou ik me waarschijnlijk wxe9l helemaal kunnen verliezen in het fan-zijn en zou het me niet kunnen schelen wat het woord fan betekent of wat wie dan ook ervan vindt.

Afijn – ik zie Jamai dus veel meer niet dan wel. Tot een paar weken geleden – want toen was er opeens een hele zwerm vliegen in xe9xe9n klap te vangen. De Proms in Eindhoven, de Disney Sing-a-Long in Amersfoort en ook nog eens, geheel onverwacht xe9n passend in de agenda, Jozef en zijn Mooie Jas in Utrecht. Ik kon er niets aan doen; de Disney kaartjes hadden we al bijna een jaar in huis – eindelijk een goede gelegenheid voor de kinderen om Jamai in het wild te gaan zien – en in dezelfde week plande Jamai zijn ontmoeting met Phileutonia. In Eindhoven, of all places. In tegenstelling tot de Sing-a-Long niet naast de deur, maar wel de stad waar een belangrijk deel van mijn roots liggen. En een programma waar je gerust ook eens je moeder (die niet van musicals houdt, maar stiekem wel van Jamai) mee naar toe kunt nemen. Phileutonia was het eerst aan de beurt. Wat een heerlijkheid om Jamai weer te zien (de laatste keer was alweer een half jaar geleden) en dan ook nog eens in een omgeving als deze. Je vindt mij heus niet elke maand in een concertzaal (eens per vijf jaar komt meer in de richting) maar deze avond met Jamai was er toch wel een uit het Grote Wensen Boekje. Gelukkig bestond Jamaix92s aandeel niet uit zwaar aangezette klassieke stukken, maar uit zelfgekozen musical-arrangementen. Het hem welbekende Lege stoelen, lege tafels uit Les Misxe9rables, maar ook Why God Why en Last Night of the World uit Miss Saigon passeerden de revue. Het klapstuk van de avond was Gethsemane uit Jesus Christ Superstar. Het allermooiste stuk uit mijn favoriete musical – en dat nu op deze bijzondere avond te mogen horen, gezongen door Jamai! Het was goed voor duimendik kippenvel en een brok in mijn keel. Mijn moeder zat naast me, met ogen als schoteltjes en klapperende oren. Was dit die jongen die ze voor het laatst had gezien in Hello Dolly, en die zich naar de top danste in Dancing with the Stars?

Een week later zaten we wxe9xe9r in de zaal, nu in De Flint, en keken en luisterden we wxe9xe9r naar Jamai. De kinderen vermaakten zich kostelijk; de show had veel weg van een levensechte tekenfilm. Wat was de Sing-a-Long een feest om bij te zijn! Jamai, Chantal, Casey en Stanley waren in topvorm en hadden zoveel lol samen, het plezier spatte er gewoon vanaf (wij zaten op rij vier, en werden dus flink nat…). Met een hele bos slinger-confetti om onze schouders verlieten we een paar uur later het pand. Wat een heerlijke middag! En dan Jozef… dat is een verhaal apart. Niet voor nu, niet voor hier.

De bewoners van mijn Top 3 zijn behoorlijk standvastig, verhuizen doen ze niet zomaar. Wel wisselen ze regelmatig van kamer. Meneer Loman heeft het voor elkaar: zijn naambordje hangt weer op
nummer 1. Stevig vastgespijkerd en eerlijk verdiend.

xa9 Agnes Dobbenberg, 14 april 2010

Ik zit achter mijn bureau, mijn hoofd rust in mijn handen. Met mijn vingers probeer ik het licht buiten te sluiten. Koortsachtig zoek ik naar inspiratie. Schrijf je dit keer ook een column? Ik kijk om me heen en registreer wat ik zie. Een rij boeken; De geheime Newton, De Zahir, Deze Jongen. Een flesje water, mijn koffiebeker, mijn agenda. Eten bij Jeroen, Gerard in Amstelveen! lees ik. Mijn ogen dwalen verder langs de fotox92s van Jamai, mijn grote kleine jongens en Gerard, en door naar een handjevol kiezelstenen, elk gevonden op een ander stukje van onze aarde. Ik sta op en steek een kaarsje aan.

Ik besluit Astrid te bellen. Een uur en drie kwartier later leg ik de hoorn neer. Het is intussen kwart voor 12 en ik ben klaarwakker. Ik schenk een glas wijn in en staar naar mijn beeldscherm. Ik denk aan een van de nieuwe nummers van Gerard, Stilte. Het nummer heeft grote indruk op me gemaakt, maar als ik eerlijk ben kan ik me niet herinneren waar het over ging. Ik realiseer me dat ik het nummer niet echt gehoord heb, maar gevoeld.

In de afgelopen maanden heb ik weinig gevoeld. Niet omdat Gerard een half jaartje vrij had genomen om nieuwe energie en nieuwe liedjes op te doen, en ook niet omdat het theaterprogramma van Jamai niet synchroon loopt met mijn agenda en ik daardoor een gebrek heb aan Jamainergie. Ook niet omdat ik sinds juli officieel werkloos ben terwijl ik me officieus – en met veel plezier – drie slagen in de rondte werk. Of omdat ik me zorgen maak over de Alzheimer van mijn moeder en het feit dat zuslief daardoor te veel hooi op haar vork dreigt te nemen. En toch ontbreekt er iets. Dat gevoel dat me kon overvallen wanneer ik een luchtballon over het huis zag zweven, dat sprongetje van mijn hart toen mijn eerste eigen werkkamer op zolder helemaal klaar was. Die kriebel in mijn buik toen een van de kinderen over het schoolplein brulde Mamaaa…ik ben lief op jou!! Af en toe maak ik me er zorgen over, zoals nu. Echt, ik geef mijn leven een 8. Een dikke, vette 8 zelfs. Lieve vrienden, toffe familie, leuke kinderen, lekkere man. Altijd feest. Maar ik mis die kriebel, dat sprongetje.

Amstelveen, 11 december. Terwijl ik naar Gerard kijk en luister begint er heel voorzichtig diep in mij iets te bewegen. Mijn ogen gaan naar Harry – die vol passie alles uit zijn gitaar haalt wat erin zit – en weer terug naar Gerard. Of het komt door de vier uur in de auto of door de heerlijke pompoensoep van Jeroen weet ik niet, maar mijn zintuigen zijn in opperste staat van paraatheid. Het publiek is een beetje nukkig. Moe, zo lijkt het. Even een avondje lekker wegzakken in een pluche stoel, even niets moeten. Het brengt Gerard niet van de wijs, integendeel. Met zijn indringende stem hult hij zijn publiek in een warme deken. Ik wist niet dat ik hier zo enorm aan toe was. Naast me zie ik de rest van de Bende van Negen genieten. Wat jammer dat Koos dit moet missen, denk ik even, maar wanneer ik Joke in zijn plaats met volle teugen zie genieten vervliegt die gedachte meteen weer. Ik denk niet langer, ik ben. Kippenvelmuziek. Dat is lang geleden, te lang. De mooiste bekende nummers worden afgewisseld met prachtige nieuwe liedjes die stuk voor stuk weer zo oprecht en treffend zijn dat we ons er na afloop over verbazen hoe het mogelijk is dat Gerard zo letterlijk bezingt wat ons bezighoudt en wat wij meemaken. Hij raakt precies de juiste snaar waardoor de rillingen over je lijf lopen.

Ik kijk op mijn klokje en gaap. Mijn glas is leeg. Het is inmiddels kwart over 1. Het is stil in huis. Sinds Amstelveen heb ik nog geen muziek gedraaid, bang als ik ben dat prille gevoel weer kwijt te raken, die beginnende kriebel in mijn buik. Ik denk na over wat Mirjam zei. Dat het zo bijzonder is dat er mensen zijn zoals Gerard, van wie je je niet kunt voorstellen dat er ooit een tijd was dat je ze niet kende. Ik denk aan mijn moeder. Die langzaam maar zeker de grip op de realiteit verliest maar wel nog met volle teugen kan genieten van Gerard en zijn muziek. Ik denk aan Gerardx92s vraag of er nog verzoekxadnummers zijn. In zunne kop zeg ik, maar het wordt Achter de schuur. Terwijl hij het zingt trekt het kippenvel in dikke strepen over mijn rug. Nu ik eraan terugdenk valt opeens het kwartje. Ik heb teveel in munne kop gezeten de laatste maanden, te weinig met de voeten op de grond, achter de schuur.

De kat speelt met de kiezelstenen op mijn bureau. Allemaal verschillend, en toch in de kern hetzelfde. Allemaal even mooi, in different shades of grey. Wie, Lieve Heer, Water & Lucht. Allemaal verschilxadlend, en toch in de kern hetzelfde. Allemaal stukjes Gerard. Mijn oog valt op de kleine tekstkaartjes op mijn bureau. Ik heb ze zelf geschreven. De woorden sluiten naadloos aan op wat Gerard ons gisteren heeft gegeven. Zijn inspiratie, zijn passie en zest voor het leven. Via zijn muziek, zijn woorden, zijn zijn. De beste ideexebn ontstaan in stilte, lees ik, en Inspiratie is niets anders dan openstaan om te ontvangen. Luisteren wil ik, en schrijven. Dat boek dat al jaren in mijn hoofd zit. Columns, gedichten; het maakt niet uit wat. Voor mijn part een songtekst die niemand ooit gaat lezen of horen. Ik zet een plaatje op, de stem van Gerard verbreekt de stilte. Het is de hoogste tijd, het leven wacht.

xa9 Agnes Dobbenberg
12 december 2009

De najaarszon gluurt stiekem tussen een wirwar van helderwitte wolkjes door en laat een dozijn zonnestraaltjes zachtjes op de eettafel neerploffen. Met onze handen om een kop hete koffie komen we langzaam bij van een goed gesprek dat er voor zorgde dat de voorgaande avond geruisloos overging in de nacht. Een gewone maar toch bijzondere avond, onderwerpen die naadloos in elkaar overvloeien. Een feelgood gesprek met aangename stiltes en mooie onderwerpen over creatieve uitspattingen, kleine maar juist daardoor grote wonderen, en de ontdekking van water en lucht als persoonlijkheids-elementen.

Wanneer het leven in huis weer in zijn volle heftigheid op gang is gekomen – mede dankzij drie prachtige jongetjes en hun nieuwe passie: gogox92s – werpen we ons op de voorbereidingen voor de picknick van vandaag: quiches in verschillende smaken, rijkelijk belegde sandwiches, Italiaans gevuld brood, smoothies… bij alle gebeurtenissen van enige betekenis in ons leven speelt eten een grote rol; het staat voor gezelligheid, plezier, liefde en vrolijkheid, maar ook voor steun aan elkaar, samen sterk zijn en er het beste van maken. Carpe diem! Vandaag is een dag van de eerste categorie: Bonma viert haar 77^ste verjaardag.

Onze rugzakken vol met proviand arriveren we een uurtje later in Baarn. Het festival van het goede leven kan beginnen! Alsof we worden verwacht wordt ons de weg gewezen naar een parkeerplaats bij de ingang van Kasteel Groeneveld: wat een luxe! Terwijl we het landgoed oplopen overleggen de jongens over de taakverdeling voor vandaag: de xe9xe9n zal bij Gerard van Maasakkers een verzoeknummer aanvragen, de ander maakt fotox92s en de derde is manusje van alles. De heren zijn zo druk in de weer met hun planning, dat ze niet in de gaten hebben dat ze naast een van hun idolen het festivalterrein oplopen: Dirk Scheele, de man waarvoor de hele familie vanmorgen extra vroeg zijn bed uit is gekomen. Dirk Scheele en zijn Liedjesband doen niet onder voor K3: een joelende, enthousiaste menigte kinderen geniet volop van het vrolijke programma, terwijl onze drie mannen gezeten op een van de rekwisietenboxen aan de zijkant van het podium alles van nabij meemaken. Het drietal wordt zelfs ingezet om mee te jammen op een pan en een emmer en laat zich niet onbetuigd wanneer er gedanst moet worden met een Spaanse danseres.

Achter het kasteel, op het grasveld rondom de muziektent, vinden we een prachtige plek voor onze picknick. Inmiddels is de voltallige familie aanwezig en onder de soms treurige, dan weer opgewekte klanken van de Friesche Softrocker Piter Wilkens storten we ons in het bacchanaal van allerhande hapjes en drankjes. Het feestvarken geniet zichtbaar van alle bedrijvigheid, terwijl het zonnetje vastberaden en zeer succesvol haar plekje aan de hemel verdedigt.

Nog voordat we hem goed en wel hebben gezien, weten we al dat de man waar we op hebben gewacht is gearriveerd. We zien het aan het stralende gezicht van de birthday girl die de zongebruinde Gerard al heeft ontwaard, aan de zijkant van de muziektent. Even later zien we Thomas met ons fototoestel als een heuse paparazzo om Gerard heensluipen, en Bruce neemt met de andere jongens alvast plaats voor het podium, het papier met couscous erop stevig in zijn handjes. Gerard ziet het direct – en de teleurstelling wanneer hij hen vertelt dat het nummer niet op het programma staat wordt onmiddellijk weggevaagd wanneer hij spontaan op het randje van het podium gaat zitten, en het refrein van het verzoeknummer voor hen zingt. Hoe eenvoudig is het om harten te stelen…

Het grasveld is inmiddels volgestroomd. Niet alleen onze bijna voltallige bende van negen – en de minstens even grote groep fans die naast ons is neergestreken – is hier speciaal voor Gerard naartoe gekomen. Aan de reacties te zien en te horen is er een behoorlijke aantal nieuwsgierigen dat zich wil laten verrassen. Een kwartiertje later verstomt het geroezemoes. Gerard zingt, de Vaste Mannen spelen, en om ons heen vallen mensen stil en monden open. Ook ik vergeet af en toe adem te halen. Ik kan er niet over uit hoe iemand een stem kan hebben die tegelijkertijd zo doorleefd en toch zo zuiver is. Hij raakt keer op keer precies de juiste snaar, en naast ons barst iemand spontaan in huilen uit wanneer Gerard zingt over zijn moeder, een Liedje van Altijd. Elk liedje, hoe goed we ze allemaal ook kennen, is als een nieuw, verrassend kadootje. Het is de combinatie van zingen en zijn die Gerard als geen ander beheerst. En dan opeens is daar een nieuwkomer, en wat voor een: Water en Lucht. Mirjam en ik kijken elkaar verdwaasd aan. Dit kan niet waar zijn! Het grootste deel van ons gesprek van afgelopen nacht ging over water en lucht, de twee elementen die Mirjam maken tot wie ze is. Hoe bijzonder, hoe bizar en hoe mooi. En wat is het een prachtig nummer! Wanneer ook het tweede nieuwe nummer, 19 in 68, een onvervalst Gerardiaans juweeltje blijkt te zijn, weten we het zeker: wij zijn het komende seizoen weer in het theater te vinden – meer dan eens.

Dan is het tijd om beide benen weer stevig op de grond te zetten… we kunnen de kinderen er nog net van weerhouden om het optreden van Gerard feestelijk af te sluiten met een confetti-regen van versgeplukt gras. Lief bedoeld, maar of de instrumenten daar zo blij mee zouden zijn… En hoewel je na zox92n tot in de finesses geslaagde dag nog nauwelijks kunt spreken van een apotheose, komt die er toch: het moment dat Bonma op de foto gaat met Gerard. De toekomstige fotoreportage die ze van haar klein- en kinderen voor haar verjaardag heeft gekregen weegt in de verste verte niet op tegen dit feestelijke dubbelportret.

Zijn wij zondagskinderen… or what? Het leven is zo mooi als je het maakt!!

xa9 Agnes Dobbenberg
24 september 2009

Familie-aangelegenheden… gooi het woord in de groep en er rolt een golf van zeer uiteenlopende emoties door de kamer.

Er gaan weken en maanden voorbij, soms zelfs jaren, dat familie een redelijke ver van mijn bed show lijkt. Lijkt… want niets is minder waar. Hoe vreemd het ook mag klinken voor mensen die het vanaf de zijlijn bezien: onze familie is behoorlijk hecht. Wanneer je een kaart van Nederland zou nemen en iedereen zou als een bloemetje op de kaart worden geplant, dan zou er een leuk boeketje ontstaan. Friesland, Noord-Holland, Drenthe en Groningen blijven vakantiegebied (vooral leuk voor familie-weekends), maar wanneer je wat verder kijkt duiken er allerlei verschillende bloempjes op: in Haarlem, Vlaardingen, Zevenaar, Bennekom, Arnhem, Echt, Houten, Nuenen, Leusden, Breda… noem maar op. Er zijn ook wat zaadjes overgewaaid naar het buitenland: Zwitserland en Engeland voeren daarbij (op het moment) de boventoon.

We lopen elkaars deur niet plat. Nooit gedaan en ik zie het ook in de toekomst niet gebeuren. En misschien is dat juist wel goed. Ik herinner me een familie waarbij dat heel anders ging. Ik was goed en wel ingelijfd of de verplichtingen stapelden zich op onder het mom van gezellig samenzijn. Binnen twee maanden had ik last van gierende hartkleppen en hyperventilatie. Een paar escalaties verder waren ook zij ervan overtuigd dat vrijheid, blijheid een mooi motto is: iedereen is van harte welkom, maar er zijn geen verplichtingen. Kun je niet of heb je geen zin? Even goede vrienden, dan zien we elkaar een andere keer weer. Inmiddels is in die familie het samenzijn zo goed als doodgebloed. Zonder verplichtingen bleef er blijkbaar niet veel gezelligs over.

Onze familie is een ander verhaal – en onze familie is een ruim begrip; de aanhang heeft evenveel recht van spreken. Er is interesse in elkaar – zonder verplichtingen. We volgen elkaar via Hyves, LinkedIn, Twitter en email. En de zeldzame keren dat we elkaar zien is het fijn, gezellig, goed.

Afgelopen vrijdag waren we in Engeland. Elk bezoek aan Engeland voelt een beetje als thuiskomen, ook al was de reden van onze reis dit keer een droevige: het afscheid van Marieka, het 13-jarige dochtertje van mijn nichtje Philippine. In mijn tienerjaren bracht ik vele zomers door in Crawley in het huis van Aunt Miny & Uncle Filip. Stiekem was ik verliefd op mijn neef Paul. Met mijn nichtjes Philippine & Judith maakte ik The Lanes en The Brighton Pier onveilig, en we brachten uren door op Gatwick Airport – toen het nog een onbeduidend, klein vliegveldje was. We namen de dubbeldecker naar de stad, en probeerden lippenstift na lippenstift en nagellak na nagellak bij Boots. Rollen Polos en zakken Revels gingen er doorheen en ik had de tijd van mijn leven. Intussen zijn we ruim dertig jaar verder. En ondanks het feit dat het minstens vijf jaar geleden is dat we allemaal bij elkaar waren voelde het afgelopen vrijdag als vanouds: een vertrouwd, warm nest. Ooms en tantes, neven en nichten – zodra we elkaar zien staat de tijd even stil en is er alleen nog de liefde, aandacht en steun voor elkaar, sterk als altijd.

We doen niet aan verplichtingen – die staan alleen de oprechtheid in de weg. Liefde en respect kun je niet afdwingen. Wanneer je dat beseft, dan weet je ook werkelijk wat het betekent om te zeggen: je familie kies je niet zelf, die krijg je. Voor sommigen betekent dat dat ze ermee opgescheept worden – voor ons betekent het een kadootje. Een kadootje van buitengewoon grote waarde.

Family Matters!

xa9 Agnes Dobbenberg
14 september 2009

Vandaag begon als een hele gewone dag. Je zou zox92n dag kunnen omschrijven als een x91dertien in een dozijnx92 dag – ware het niet dat ik inmiddels een stuk ouder en een beetje wijzer ben geworden, en heel bewust elke kakelverse dag beschouw als een nieuw diamantje op mijn levenskroon. Natuurlijk schiet ook ik geregeld in de stress of uit mijn slof – wanneer ik de kinderen x92s morgens met geen stok uit en x92s avonds met geen stok in bed kan krijgen. Wanneer het grut dag in dag uit probeert te smokkelen met het tanden poetsen en haren kammen,  wanneer de klok ongeduldig wegtikt omdat de heren de plek zoeken waar x92s nachts fietssleuteltjes (ik heb hem xe9cht in het laatje gedaan, hoor!) en rugzakken (ik heb hem xe9cht aan de kapstok gehangen, hoor!) een geheime house-party hebben gehouden.

Vandaag begon ook als zox92n gewone dag. De jongste ging om half zes vannacht naar de wc, en besloot daarna dat hij niet meer kon slapen. Licht in de gang aan, licht in de slaapkamer aan… met een slaperige blik en een geeuw onderdrukkend keek hij op van zijn stripboek en verkondigde dat hij klaaaarwakker was. Nou vooruit, hij wilde het nog wel xe9ven proberen – maar dan wel in ons bed. Om kwart voor acht was hij niet vooruit te branden. Meneer voelde zich niet zo lekker en als je je niet lekker voelt moet je meteen thuisblijven, mam, anders krijgt iedereen de Mexicaanse griep. Zijn broer, twee minuten ouder, had een x91snuif-ochtendx92. Hij snoof bij elke opmerking die zijn broer maakte en voegde daar geheel overbodig elke keer aan toe tssss, das nie waar hoor. Kortom: een hele gewone dag.

Een paar honderd kilometer verderop, aan de andere kant van het Kanaal, is het een verre van gewone dag. Een meisje van 13, Marieka, vecht voor haar leven. Jarenlang stond haar leven in het teken van pijn, vermoeidheid en onzekerheid. Samen met haar moeder, vader, zusje, opa, oma en heel veel andere lieve mensen leefde ze haar leven, zo goed en kwaad als het ging. Ontelbare uren bracht ze door in het ziekenhuis, dialyse na dialyse. Hoeveel kan een mens, een kind verdragen? En eindelijk, na jaren van onzekerheid, is daar die nieuwe nier. Een kans op een eerlijke toekomst voor een prachtig en dapper meisje, mijn nichtje Marieka. De operatie verloopt volgens plan, en ondanks wat zorgelijke tegenslagen gaat het uiteindelijk de goede kant op. Marieka en haar moeder verhuizen van het ziekenhuis naar het Ronald McDonald huis, en van het Ronald McDonald huis naar thuis, naar Crawley. Het gaat steeds beter, en elk controle-bezoek is een feestje, want het gaat goed! Geen enkele dag is een gewone dag, elke dag is een feestdag.

En dan is er de dag van vandaag, een verre van gewone dag. En weer is het feest, de controle wijst uit dat alles goed gaat. Eenmaal thuis gaat het opeens fout. Marieka raakt buiten bewustzijn, en terug in het ziekenhuis blijkt de nieuwe nier te slapen. Om hem even rust te gunnen, gaat Marieka weer aan de dialyse. Tijdens de behandeling sterft ze, geheel onverwacht, aan een hartaanval. Onbegrijpelijk, oneerlijk en verbijsterend.

Lieke vur MariekaIk gaf oe zo gere de zon in oew leven, Ik gaf oe zo gere de maon en de sterrenDe beum en de vruchten en de zuiverste luchten, de vogels, de bluumkes, 'n leven vur jouMarieka, Marieka, vur jou is dit lieke, Marieka, Marieka, de wereld vur jouMarieka, Marieka, dit klein melodieke, Marieka, dit lieke, da zing ik vur jou(Vrij naar Lieke vur Mariken - Gerard van Maasakkers)

Vandaag eindigde als een immens droevige dag. Lieve Marieka, je hebt een prachtig plekje in de hemel dubbel en dwars verdiend. En je plekje in ons hart blijft altijd bestaan.

xa9 Agnes Dobbenberg
3 september 2009

Het vieren van verjaardagen van de groten staat al een paar jaar op een laag pitje. De aanzienlijke schare verjarende kleintjes in de familie- en vriendenkring zorgt ervoor dat we wel regelmatig bij elkaar komen, ook al zijn de meeste kleintjes inmiddels opgegroeid tot behoorlijk ferme knapen.

Het afschaffen van de altijd-gezellige-maar-toch-een-beetje-verplichte feestjes heeft gek genoeg een nieuw tijdperk ingeluid, waarin de behoefte om van elke dag een feestje te maken hoogtij viert. Het leven is vluchtig en alles wat bestaat is het nu. Tja, ook de groten staan niet stil in hun ontwikkeling. Het harde werken gaan we niet uit de weg, integendeel. Hard werken kan heel lekker zijn en veel voldoening geven, zeker als je – zoals ik – zit in een team van hardwerkende, Bourgondische wereldverbeteraars, waardoor elke werkdag een feestdag wordt. Maar op de bloeddrukverhogende adrenaline van deadlines alleen kun je niet leven, er moet ook tijd zijn voor ontspanning.

En zo komt het dat het afschaffen van de traditionele vieringen heeft geleid tot een opleving van ad hoc uitstapjes, meidenavonden en weekendjes weg. En onder het mom van Gefeliciteerd; we doen niet aan kadootjes, dus krijg je van mij een avondje uit zit ik op 1 mei met Astrid op rij 2 in Theater De Kunstmin in Dordrecht. Haar passie voor Gerard van Maasakkers en zijn muziek moet met enige regelmaat gestild worden, en wie ben ik om haar in haar eentje op pad te sturen? Vriendinnen door dik en dun, in vreugde en verdriet.

De zaal stroomt vol met enigszins zuinig kijkend publiek; ik was even vergeten dat we een theater in Zuid-Holland hadden uitgezocht. Astrid en ik weten meteen weer waarom we een jaar geleden dit deel van het land hebben verruild voor respectievelijk Brabant en Utrecht… en vooral waarom we daar geen van beiden ook maar een minuut spijt van hebben gehad. Bovendien doen we niet aan spijt, want dat is zonde van de tijd. Gelukkig zitten we in de gezellige Friesch-Boekelse hoek.

Vanaf de eerste noot heeft Gerard ons volledig in zijn greep. Heel even ben ik afgeleid door de vermoeide blik in zijn ogen, die gelukkig snel plaatsmaakt voor oprecht enthousiasme en zijn liefde voor de muziek en zijn medemens. We houden het dit keer droog, maar onze emoties tuimelen over en door elkaar, terwijl Gerard het drama op Koninginnedag kort aanroert, en verhaalt over zijn Vader en zijn Moeder, de Aardappeleters en Dx92n Berg. Hij stoeit met zijn Vaste Mannen en deelt aan het publiek hier en daar een plaagstootje uit. Met zijn akoestische stemgeluid raakt hij ons recht in ons hart, en we genieten met volle teugen van Benny en het tot Brabantse gospel omgetoverde Salve Regina. Harry, die volledig – met zijn ogen dicht – opgaat in zijn gitaarspel, zorgt weer voor kippenvel, en terwijl onze ogen heen en weer flitsen tussen Gerard en Harry is onze glimlach met geen mogelijkheid van ons gezicht te krijgen. Gerardx92s introductie op Hier heur ik thuis bezorgt me een onverklaarbare brok in mijn keel, die pas verdwijnt wanneer we later op de avond aan het bier zitten.

Lichtelijk nerveus, als overjarige pubers, klampen we Gerard na afloop aan met een bedankje namens Moeder Greet voor het signeren van zijn boek, en het verzoek of we samen met hem op de foto mogen. Natuurlijk mag dat en het wordt een plaatje om te koesteren. Wanneer Gerard vraagt of ik degene van de weblog ben, zeg ik zonder aarzelen nee. Pas in de auto, nadat we – heel stout – bij de Mac een CBO en een Big Tasty hebben weggewerkt, komt het besef dat ik Gerard verkeerd heb begrepen, want: ja, ja, ja!, ik ben wxe9l degene die een weblog bijhoudt! Mijn columns!! Hoe kon ik dat nou vergeten?! De familiale Alzheimer lijkt ook bij mij acuut toegeslagen. En… ik wilde hem nog bedanken voor de twee nieuwe tegeltjes die hij me had gestuurd! Terwijl Astrid achter het stuur niet meer bijkomt van het lachen, zit ik als een beteuterde kleuter naast haar. Ja, Maria, lach maar.

Voordat ik in de tot gastenverblijf omgedoopte camper in mijn slaapzak kruip, drinken we in De Rucphense Bouwval nog een afzakkertje. Cointreau en Drambuie gedijen goed op bier. We komen tot de conclusie dat er niets anders op zit: we moeten nog een keer langs bij Gerard, om alles uit te leggen.

En vlak voordat ik in slaap val, schiet me het antwoord op mijn onuitgesproken vraag tebinnen: Ik heb geen Nuenens Broek, geen Land van Zand. Mijn roots liggen noch in Deventer of Uden, noch in Vlaardingen of Leusden, maar daar waar ik in de buurt ben van mensen die mij raken. Mijn prachtige jongens, mijn vrienden, de Bende van Negen, mijn familie, Jamai en Gerard. Hier hoor ik thuis!

xa9 Agnes Dobbenberg
2 mei 2009