Ook al hoor je mij tegenwoordig vaker over Gerard van Maasakkers dan over Jamai Loman, dat wil niet zeggen dat de liefde voor Jamai er minder op is geworden. In het dagelijks leven ben ik omringd door Gerard fans, en dat maakt het wat makkelijker hem als onderwerp op te voeren in gesprekken. En wanneer je het puur financieel bekijkt, kan ik drie keer naar het theater om Gerard te horen en te zien tegenover een enkele keer naar een musical om Jamai te bewonderen… En toch is Jamai al sinds 2003 een vaste bewoner van mijn Top 3.

In een ver verleden vond ik het nogal gxeanant om mijn bewondering voor Jamai kenbaar te maken. Nog steeds heb ik problemen met het woord x91fanx92 – het betekent immers x91iemand die op fanatieke wijze een publiek persoon adoreertx92 of een x91maniakale aanhanger van een idoolx92. Zelfs als je x91fanx92 op een mildere manier omschrijft als x91een bewonderaar die met veel aandacht een idool volgtx92 val ik jammerlijk buiten de boot. De bewonderaars die mij bijna dagelijks op de hoogte houden van wat Jamai zoal uitspookt, hebben Jamai – over het algemeen binnen redelijke grenzen – bovenaan hun activiteitenlijstje staan. Zij hebben een aantal hobbies gemeen: Jamai – musicals – theater. Voor het overzicht van mijn hobbies zijn twee A4-tjes nodig. Dat betekent automatisch dat een jaar te weinig weken heeft, en een week te weinig dagen. Daar komt nog bij dat gezien de volle agenda mijn dates met Jamai ruim van tevoren moeten worden gepland;  last minute bezoekjes aan het theater zitten er nauwelijks in.

Mijn liefde voor Jamai is geen familieding – en valt dus over het algemeen net van de pagina af bij het maken van plannen voor onze weekend-activiteiten. Manlief gaat liever naar De Dijk of Blxf8f, en de kinderen hebben qua uitstapjes meer interesse in de bioscoop of een speeltuin.  En zo loop ik over het algemeen wat Jamai betreft een beetje achter de feiten aan. Klink ik een beetje verongelijkt? Hmmm, dat zou best wel eens kunnen. Want als ik 18 (en nog man- en kinderloos) zou zijn, zou ik me waarschijnlijk wxe9l helemaal kunnen verliezen in het fan-zijn en zou het me niet kunnen schelen wat het woord fan betekent of wat wie dan ook ervan vindt.

Afijn – ik zie Jamai dus veel meer niet dan wel. Tot een paar weken geleden – want toen was er opeens een hele zwerm vliegen in xe9xe9n klap te vangen. De Proms in Eindhoven, de Disney Sing-a-Long in Amersfoort en ook nog eens, geheel onverwacht xe9n passend in de agenda, Jozef en zijn Mooie Jas in Utrecht. Ik kon er niets aan doen; de Disney kaartjes hadden we al bijna een jaar in huis – eindelijk een goede gelegenheid voor de kinderen om Jamai in het wild te gaan zien – en in dezelfde week plande Jamai zijn ontmoeting met Phileutonia. In Eindhoven, of all places. In tegenstelling tot de Sing-a-Long niet naast de deur, maar wel de stad waar een belangrijk deel van mijn roots liggen. En een programma waar je gerust ook eens je moeder (die niet van musicals houdt, maar stiekem wel van Jamai) mee naar toe kunt nemen. Phileutonia was het eerst aan de beurt. Wat een heerlijkheid om Jamai weer te zien (de laatste keer was alweer een half jaar geleden) en dan ook nog eens in een omgeving als deze. Je vindt mij heus niet elke maand in een concertzaal (eens per vijf jaar komt meer in de richting) maar deze avond met Jamai was er toch wel een uit het Grote Wensen Boekje. Gelukkig bestond Jamaix92s aandeel niet uit zwaar aangezette klassieke stukken, maar uit zelfgekozen musical-arrangementen. Het hem welbekende Lege stoelen, lege tafels uit Les Misxe9rables, maar ook Why God Why en Last Night of the World uit Miss Saigon passeerden de revue. Het klapstuk van de avond was Gethsemane uit Jesus Christ Superstar. Het allermooiste stuk uit mijn favoriete musical – en dat nu op deze bijzondere avond te mogen horen, gezongen door Jamai! Het was goed voor duimendik kippenvel en een brok in mijn keel. Mijn moeder zat naast me, met ogen als schoteltjes en klapperende oren. Was dit die jongen die ze voor het laatst had gezien in Hello Dolly, en die zich naar de top danste in Dancing with the Stars?

Een week later zaten we wxe9xe9r in de zaal, nu in De Flint, en keken en luisterden we wxe9xe9r naar Jamai. De kinderen vermaakten zich kostelijk; de show had veel weg van een levensechte tekenfilm. Wat was de Sing-a-Long een feest om bij te zijn! Jamai, Chantal, Casey en Stanley waren in topvorm en hadden zoveel lol samen, het plezier spatte er gewoon vanaf (wij zaten op rij vier, en werden dus flink nat…). Met een hele bos slinger-confetti om onze schouders verlieten we een paar uur later het pand. Wat een heerlijke middag! En dan Jozef… dat is een verhaal apart. Niet voor nu, niet voor hier.

De bewoners van mijn Top 3 zijn behoorlijk standvastig, verhuizen doen ze niet zomaar. Wel wisselen ze regelmatig van kamer. Meneer Loman heeft het voor elkaar: zijn naambordje hangt weer op
nummer 1. Stevig vastgespijkerd en eerlijk verdiend.

xa9 Agnes Dobbenberg, 14 april 2010