Vanmorgen werd ik wakker, compleet met hartkloppingen en een hitte die zich in rap tempo verspreidde van mijn tenen tot mijn kruin. De meeste hitte bleef hangen net boven mijn maag – in de buurt van mijn zonnevlecht. Ik voelde me boos, gexefrriteerd en bovenal bang.

Ik droomde dat ik in een kamer was in een vakantiehuisje, samen met twee mensen die me heel dierbaar zijn. Beiden waren gexefrriteerd, en boos op me. Ik wilde iets belangrijks zeggen maar ze hoorden me niet x96 of wilden me niet horen. Ik voelde paniek opkomen: ik was toch niet onzichtbaar geworden? Was ik Remi, alleen op de wereld? Ik rende naar buiten en op dat moment zag ik een razende hond op me afstormen. Toen werd ik wakker.

Hoe vreemd dat een droom zoveel invloed op je kan hebben. Zelfs bij volledig bewustzijn lukt het me niet het nare gevoel van me af te schudden.

Onder de douche besluit ik te proberen of ik in gesprek kan komen met het deel van mezelf dat deze emoties en gevoelens oproept. Een techniek die ik een aantal jaren geleden heb geleerd, en die nu wel eens van pas zou kunnen komen. Het deel is blijkbaar nog in de buurt, het komt verrassend snel tevoorschijn. Het is duidelijk boos.
Je luistert nooit naar me. Je weet dat ik er ben, en toch schenk je geen aandacht aan me.
Wat wil je dan? Ik weet niet wat je wilt. Wie ben je?
Altijd als je boos wordt of bang, negeer je het. In het gunstigste geval zeg je: x91hallo, ik zie jex92 maar verder doe je er niets mee.
Dat klopt. Ik hou er niet van om boos of bang te zijn, wat heb ik er aan?
Misschien wil het je wat zeggen?
Dat begrijp ikx85. nu.
En omdat je steeds niet luistert, praat ik tegen je in een droom.

 Ik realiseer me dat ik een tijdje geleden een soortgelijke droom heb gehad. Ook toen voelde ik me onzichtbaar.
En er is meer.
Ik schrik op. Het deel is nog niet uitgesproken.
Soms negeer je niet alleen mij, maar ook andere mensen. En andere delen van jezelf.

Zooox85 die komt binnen. Ik die altijd zo met anderen bezig is? Dat zal toch niet?
Ja hoor. Let maar eens op.
Terwijl ik aarzelend akkoord ga, doemt er direct van alles op voor mijn geestesoog en zie ik dat het maar al te waar is. Vrienden en familie waar ik te weinig aandacht aan schenk, het schrijven dat ik links laat liggen. Toch is het me nog niet helemaal duidelijk wat het deel van me wil. Ik heb het nog niet gedacht, of het deel geeft al antwoord.
Ik ben boos en bang, en daar wil ik over praten. Ik weet dat je bepaalde keuzes hebt gemaakt en ik ben het met die keuzes niet eens. Andere keuzes zouden beter voor je zijn.

Daar kijk ik van op. Het deel was dus aanwezig bij het gesprek met mijn meester vorige week. Ah, natuurlijk was hij erbij. Het is een deel van mezelf. En ik weet ook direct waar het deel het over heeft: mijn keuze om niet op zoek te gaan naar mijn kern, maar om dat even uit te stellen. Geen zin in, geen tijd. Of eigenlijk: gewoon bang wat ik daar in mijn diepste zelf zal ontdekken. Mijn duistere kanten. Bang dat ik de uitzondering op mijn eigen stelling (dat iedereen een zuivere kern heeft) zal blijken te zijn.

Eerlijk gezegd heb ik nu hier, onder de douche, niet zox92n behoefte aan een uitgebreid gesprek over mijn keuzes. Mijn handen beginnen al aardig te verweken en over een uur is er niets van me over. Dat geeft niet, je weet nu dat ik er ben. Maar die angst en boosheid wil er wel een keer uit.

Dan is het even stil. Deel van mij, ben je er nog?
Ja, ik ben er nog.
Hoe heet je?
Ik heb geen naam.
Dat vind ik flauw. Tot nu toe hadden al mijn delen een naam. Joris, Anka, Opa, Mariax85 Hoe moet ik je dan roepen als ik in gesprek met je wil?

Het blijft angstvallig stil. Hallo, ben je er nog.
Ik ben er nog. Ik heb nog nooit een naam nodig gehad. Je wilde toch niet naar me luisteren.
Ja ja, dat weet ik nu wel. Ik ben ernstig in gebreke gebleven. Ik ga mijn leven beteren.
Vergeet niet dat een boodschap net zolang wordt herhaald tot je er naar luistert. Echt luistert.

Nu is het mijn beurt om stil te zijn. Hij heeft gelijk. Ik weet het. Ik doe er alleen niets mee. Tot vandaag dan.
Trek maar gewoon aan je linker oorlelletje als je me wilt spreken. Net als je nu doet.

Ik haal abrupt mijn hand weg bij mijn oor. Gelukkig, hij, zij of het heeft wel gevoel voor humor.

Je hoort van me. Echt.
Ja ja.
Ik loop straks met een linker oorlel die over de grond sleept. Let maar op.

xa9 Agnes Dobbenberg
17 mei 2011