Sinds afgelopen vrijdag is het officieel: ik ben een freak. Het was wel even schrikken. De waarheid kan soms hard aankomen. De mededeling had het gewenste effect: ik hield eindelijk even mijn mond. Auw. Ik ben dan wel op zoek naar mijn schaduwkanten, maar dat er eentje op deze manier in mijn schoot geworpen zou worden had ik nou ook weer niet verwacht. Wat ik ook niet had verwacht, is dat mijn (normaal gesproken allerliefste) vriendinnetje – aan de andere kant van de tafel – zonder aarzelen (en ook zonder enig medeleven) mijn freakiness bevestigde. Ik ben er nog stil van.

Het leek me dan ook heel gepast om de rest van het weekend in lijdzame stilte door te brengen. Ja, lijdzaam. Eigenlijk ben ik daar niet zo van, maar zox92n harde waarheid moet je toch wel met een klein beetje zieligheid en zelfmedelijden onder ogen zien. En met wijn, en kaas. En chocola. Ontkennen helpt niet meer. Publieke geheimen, daar geloof ik niet in. Met mijn koptelefoon op – zelfs nog lang nadat de muziek zweeg – en mijn schilderskwast in de hand sloot ik me af van  de wereld om mij heen. De wijzers van de klok draaiden gestaag hun rondjes terwijl ik doek na doek volschilderde. Alsof mijn leven ervan af hing.

Waarom vinden ze mij een freak? Sterker nog: waarom BEN ik een freak? Ik ben een freak. Zeg me wat je bent, wie je bent, en je zult het zijn. Ik ben moeder. Ik ben dochter, zus, echtgenote, vriendin. Ik ben schrijfster, vrouw. Ik ben een freak. Ik ben een freak. Hoe vaker ik het zinnetje herhaalde, hoe meer ik zag dat ik inderdaad een freak ben. Ik weet niet waarover ik meer teleurgesteld was: mijn freakiness op zich, het confronterende van de mededeling of dat ik er niet zelf achter was gekomen. 50 (vijftig!) jaar heeft het geduurd voordat ik deze ontdekking deed. Dat belooft wat voor de rest van mijn schaduwkanten. Ik kan niet wachten.

In het kader van mijn zelfstudie besloot ik maar eens de breedte van mijn freakiness te onderzoeken. Tot mijn schrik had ik in een mum van tijd een compleet arsenaal paraat. Eten. Daar kan ik tot in mijn diepste wezen intens van genieten. En lyrisch over uitwijden. Indringende muziek of een goed boek. De studie-weekenden van het seminarie, meidenavonden. Waarin ik me ondergedompeld voel als in een warm bad. Ik heb ook best veel helden. Mensen die ik bewonder omdat zij vol passie hun levenspad volgen. Geert Kimpen, Gerard van Maasakkers, Jamai. Maar ook mijn yoga leraar en chakra lerares, en mijn (normaal gesproken allerliefste) vriendinnetje (die overigens een paardenfreak is). En Joan en Sil, die het Interspiritueel Seminarie hebben opgericht. En Arie Boomsma, en mijn jongste zusje. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Eigenlijk ben ik zelfs een multi-freak. Ik kan mensen enorm bewonderen, en steek dat niet onder stoelen of banken. Wanneer iemand helemaal gaat voor zijn talent en passie, en daarmee ook nog eens anderen heel blij maaktx85 heerlijk. Daar krijg ik kippenvel van, en daar gaan mijn tenen van jubelen. Daar vertel ik over. Met de wens dat ook andermans tenen gaan jubelen, dat ook zij zich durven laten raken door een liedje, een mooie tekst of wat dan ook. Mijn freakiness zit hem in het overschrijden van de grens van mijn eigen wereld. Het durven delen van mijn enthousiasme met anderen, ook al weet ik dat zij het niet altijd met me eens zijn.

Het is waar, er zijn mensen – zelfs vrienden – die me uitlachen als ik iets te enthousiast over Gerard van Maasakkers, Geert Kimpen of Jamai vertel of schrijf. Ik deel nu eenmaal graag met anderen. Of dat nu soep is, tijdschriften, boeken of mijn persoonlijke ervaringen. Het ene moment maakt dat me de buurvrouw van het jaar, het andere moment maakt dat me een freak.

Er zijn genoeg dingen die ik zou willen veranderen. Maar nee, dit niet. Dan maar een freak. Schaduwkanten zijn er niet om weg te werken of te verdoezelen. Bovendien zou het geen zin hebben. Nu de deur toch al is ingetrapt, denk ik dat mijn freakiness in de toekomst regelmatig aan de kaak zal worden gesteld door vriend en vijand. Waarvoor, in het kader van mijn schaduwwerk, bij voorbaat dank. Ook aan mijn – nog steeds – allerliefste vriendinnetje.

xa9 Agnes Dobbbenberg
22 augustus 2011