Terwijl de sneeuwvlokken om haar heen dwarrelen en er af en toe eentje heel zachtjes haar wang streelt, loopt ze met haar handen diep in haar zakken over straat. Ze stopt even om een paar kinderen op een ouderwetse houten slee voor te laten gaan. De kinderen proberen of ze met zx92n driexebn tegelijk op de slee kunnen zitten, en tuimelen een paar seconden later kraaiend van plezier in de verse sneeuw die langs de struiken oogverblindend wit ligt te zijn. De man die de slee trekt wacht geduldig tot het kroost uitgelachen is, en even later vervolgen ze hun weg, terwijl ze luidkeels x91Jingle Bellsx92 ten gehore brengen.

Ze loopt verder, de sneeuw knispert onder haar voeten. Haar tenen tintelen in haar schoenen. Ze denkt aan het gesprek met een vriend van haar. Hij verfoeit Kerst. Hij heeft er ongetwijfeld een geldige reden voor, maar zelfs na al die jaren is ze er nog steeds niet achter wat die precies is. Zelf kijkt ze uit naar de laatste weken van december. Ze heeft niets met Kerst op de traditionele manier, maar toch… Ze hoeft niet te werken, en deelt haar dagen in zoals ze zelf wil. Gezellig een dagje naar vrienden. Samen eten, drinken, wandelen en bijpraten, terwijl de kinderen af en toe iets van het buffet komen pikken en daarna weer naar buiten hollen om trampoline te springen of naar boven vertrekken om de strijd met elkaar aan te gaan op de Wii. De tweede dag is voor haarzelf. Lekker laat opstaan, niet een maar twee eitjes kookt ze dan voor zichzelf. Ooit kreeg ze van iemand een stapel oude tijdschriften vlak voor de kerstvakantie en sindsdien stapelen oude en nieuwe tijdschriften zich traditiegetrouw op in de laatste maanden van het jaar. Terwijl ze geniet van haar eenpersoons ontbijt, haar favoriete niet-kerst-CD in de speler, bladert ze urenlang door al het oude en nieuwe nieuws, interessante en nutteloze leuke weetjes en bewondert ze de haute couture en niemendalletjes die de sterren dragen op de rode loper.

Bij de ingang van het park staat ze stil. Het sneeuwt niet langer, en de blauwe vlek aan de hemel wordt snel groter. Voor haar ligt het grasveld met in het midden een kleine vijver, erachter staan de bomen met gekromde takken sterk te zijn onder de winterse last. Aan het eind van het pad komt iemand geruisloos aanlopen. Het is doodstil en de warme wolkjes die ze uitblaast gaan langzaam op in de koude lucht. Ze houdt haar adem in wanneer ze het grasveld bezaaid met duizenden diamantjes ziet glinsteren in de zon die laag maar krachtig aan de hemel staat.

Met gebogen hoofd trotseert ze zo goed en zo kwaad als het gaat de kou en de sneeuw. Vanuit de zijstraat komt een groepje kinderen haar richting ingelopen en gegleden. Met hun opgewonden, schelle stemmetjes verbreken ze de vroege ochtendrust. x91Rudolf het leuke Rendierx92 wordt door al het grut tegelijk, maar in verschillende tempox92s en toonhoogtes, ten gehore gebracht. Zonder op of om te kijken en vervaarlijk zwaaiend met hun lampionnetjes dwingen ze haar pas op de plaats te maken. Pas wanneer de kust weer veilig is en de herrie in de verte wegebt, komt ze weer in beweging. Ze hekelt de winter, de waterige kou van de sneeuw en de gladheid op straat.

Ze denkt aan haar collega die, zoals elk jaar, haar regelmatig op de hoogte houdt van de kerstperikelen in de familie – alsof ze er een pervers genoegen in schept haar de kerstgruwelen met peper en zout in te wrijven. Met haar zussen naar een willekeurige kerstmarkt, met vrienden en familie op Kerstavond naar de Kerstnachtdienst en daarna uiensoep eten, tweedehands kerstkadootjes verzamelen voor onder de kerstboom, met zx92n allen een stamppottenbuffet bereiden op 1^e Kerstdag, op 2^e Kerstdag lekker thuis ontbijten, spelletjes doen en televisie kijken en aan het eind van de dag gezellig borrelen… Kerst is aan haar niet besteed. Sterker nog: ze heeft altijd al een hekel gehad aan Kerst. Dat opgeprikte gedoe, met zx92n allen aan tafel, Vrede op Aarde… terwijl je de dag erna elkaar weer het leven zuur maakt. Nee, wat haar betreft kan het niet snel genoeg weer januari zijn.

Terwijl ze automatisch haar ene ijskoude voet voor de andere zet, loopt ze langs het besneeuwde grasveld met in het midden de vijver. Aan het eind van het pad staat een vrouw, haar handen diep in haar zakken. Vastgevroren aan de stoep, zo lijkt het. Wanneer ze dichterbij komt, slaat de vrouw haar ogen op en kijkt haar aan. Zonder te weten waarom houdt ze even haar pas in.

Dan vervolgen de vrouwen ieder hun weg. De ene met een glimlach op haar gezicht, de andere met een blik van verwondering, haar vuist gebald. Binnenin die vuist gloeit iets. Ze durft niet te kijken, bang als ze is voor… voor wat eigenlijk? Een misplaatste kerstwens? Een flauwe grap?

Even later legt de andere vrouw met een brede glimlach een handvol gladde kiezelstenen op tafel, en een stapel briefjes. Haar zus schenkt haar een kop hete koffie in, vouwt een van de briefjes open en leest:

Kerst…
voor de xe9xe9n een feest, voor de ander een Ver Van Mijn Bed Show.
Kerst… het is maar een woord.
Een woord waar je je eigen invulling aan kunt geven.
Bekijk Kerst eens als zomaar een paar dagen vrij
om dat te doen wat jij leuk vindt, alleen of met anderen.
Lekker uitslapen, wandelen, voor de tv hangen, lezen.
En als je echt niet weet wat je ermee aan moet,
die malle Kerstdagen….
Doe eens iets geks.
Bak een appeltaart of maak een pan soep.
Pak een paar oude tijdschriften in.
Bel zomaar ergens aan en overhandig jouw x91geen-kerstx92-kado
aan een grote onbekende.
Gun een ander een mooie Kerst, zelfs al kun je er zelf niets mee.
Zelfs al begrijpt een ander niet
waarom jij niet wilt delen in de kerstvreugde.
Maar vooral: gun je Zelf Kerst op jouw unieke manier.
Laat het kiezelsteentje je helpen het glinsterende pure wit van de sneeuw te zien, de warmte van de zon te voelen en jezelf erin te herkennen.
Laat de kiezelsteen je leiden op je weg, laat het je anker zijn.
En wie weet… gebeurt er iets moois, iets onverwachts.
En ga je Kerst Anders Zien.
Net als ik.

xa9 Agnes Dobbenberg
26 december 2009