Ik zit achter mijn bureau, mijn hoofd rust in mijn handen. Met mijn vingers probeer ik het licht buiten te sluiten. Koortsachtig zoek ik naar inspiratie. Schrijf je dit keer ook een column? Ik kijk om me heen en registreer wat ik zie. Een rij boeken; De geheime Newton, De Zahir, Deze Jongen. Een flesje water, mijn koffiebeker, mijn agenda. Eten bij Jeroen, Gerard in Amstelveen! lees ik. Mijn ogen dwalen verder langs de fotox92s van Jamai, mijn grote kleine jongens en Gerard, en door naar een handjevol kiezelstenen, elk gevonden op een ander stukje van onze aarde. Ik sta op en steek een kaarsje aan.

Ik besluit Astrid te bellen. Een uur en drie kwartier later leg ik de hoorn neer. Het is intussen kwart voor 12 en ik ben klaarwakker. Ik schenk een glas wijn in en staar naar mijn beeldscherm. Ik denk aan een van de nieuwe nummers van Gerard, Stilte. Het nummer heeft grote indruk op me gemaakt, maar als ik eerlijk ben kan ik me niet herinneren waar het over ging. Ik realiseer me dat ik het nummer niet echt gehoord heb, maar gevoeld.

In de afgelopen maanden heb ik weinig gevoeld. Niet omdat Gerard een half jaartje vrij had genomen om nieuwe energie en nieuwe liedjes op te doen, en ook niet omdat het theaterprogramma van Jamai niet synchroon loopt met mijn agenda en ik daardoor een gebrek heb aan Jamainergie. Ook niet omdat ik sinds juli officieel werkloos ben terwijl ik me officieus – en met veel plezier – drie slagen in de rondte werk. Of omdat ik me zorgen maak over de Alzheimer van mijn moeder en het feit dat zuslief daardoor te veel hooi op haar vork dreigt te nemen. En toch ontbreekt er iets. Dat gevoel dat me kon overvallen wanneer ik een luchtballon over het huis zag zweven, dat sprongetje van mijn hart toen mijn eerste eigen werkkamer op zolder helemaal klaar was. Die kriebel in mijn buik toen een van de kinderen over het schoolplein brulde Mamaaa…ik ben lief op jou!! Af en toe maak ik me er zorgen over, zoals nu. Echt, ik geef mijn leven een 8. Een dikke, vette 8 zelfs. Lieve vrienden, toffe familie, leuke kinderen, lekkere man. Altijd feest. Maar ik mis die kriebel, dat sprongetje.

Amstelveen, 11 december. Terwijl ik naar Gerard kijk en luister begint er heel voorzichtig diep in mij iets te bewegen. Mijn ogen gaan naar Harry – die vol passie alles uit zijn gitaar haalt wat erin zit – en weer terug naar Gerard. Of het komt door de vier uur in de auto of door de heerlijke pompoensoep van Jeroen weet ik niet, maar mijn zintuigen zijn in opperste staat van paraatheid. Het publiek is een beetje nukkig. Moe, zo lijkt het. Even een avondje lekker wegzakken in een pluche stoel, even niets moeten. Het brengt Gerard niet van de wijs, integendeel. Met zijn indringende stem hult hij zijn publiek in een warme deken. Ik wist niet dat ik hier zo enorm aan toe was. Naast me zie ik de rest van de Bende van Negen genieten. Wat jammer dat Koos dit moet missen, denk ik even, maar wanneer ik Joke in zijn plaats met volle teugen zie genieten vervliegt die gedachte meteen weer. Ik denk niet langer, ik ben. Kippenvelmuziek. Dat is lang geleden, te lang. De mooiste bekende nummers worden afgewisseld met prachtige nieuwe liedjes die stuk voor stuk weer zo oprecht en treffend zijn dat we ons er na afloop over verbazen hoe het mogelijk is dat Gerard zo letterlijk bezingt wat ons bezighoudt en wat wij meemaken. Hij raakt precies de juiste snaar waardoor de rillingen over je lijf lopen.

Ik kijk op mijn klokje en gaap. Mijn glas is leeg. Het is inmiddels kwart over 1. Het is stil in huis. Sinds Amstelveen heb ik nog geen muziek gedraaid, bang als ik ben dat prille gevoel weer kwijt te raken, die beginnende kriebel in mijn buik. Ik denk na over wat Mirjam zei. Dat het zo bijzonder is dat er mensen zijn zoals Gerard, van wie je je niet kunt voorstellen dat er ooit een tijd was dat je ze niet kende. Ik denk aan mijn moeder. Die langzaam maar zeker de grip op de realiteit verliest maar wel nog met volle teugen kan genieten van Gerard en zijn muziek. Ik denk aan Gerardx92s vraag of er nog verzoekxadnummers zijn. In zunne kop zeg ik, maar het wordt Achter de schuur. Terwijl hij het zingt trekt het kippenvel in dikke strepen over mijn rug. Nu ik eraan terugdenk valt opeens het kwartje. Ik heb teveel in munne kop gezeten de laatste maanden, te weinig met de voeten op de grond, achter de schuur.

De kat speelt met de kiezelstenen op mijn bureau. Allemaal verschillend, en toch in de kern hetzelfde. Allemaal even mooi, in different shades of grey. Wie, Lieve Heer, Water & Lucht. Allemaal verschilxadlend, en toch in de kern hetzelfde. Allemaal stukjes Gerard. Mijn oog valt op de kleine tekstkaartjes op mijn bureau. Ik heb ze zelf geschreven. De woorden sluiten naadloos aan op wat Gerard ons gisteren heeft gegeven. Zijn inspiratie, zijn passie en zest voor het leven. Via zijn muziek, zijn woorden, zijn zijn. De beste ideexebn ontstaan in stilte, lees ik, en Inspiratie is niets anders dan openstaan om te ontvangen. Luisteren wil ik, en schrijven. Dat boek dat al jaren in mijn hoofd zit. Columns, gedichten; het maakt niet uit wat. Voor mijn part een songtekst die niemand ooit gaat lezen of horen. Ik zet een plaatje op, de stem van Gerard verbreekt de stilte. Het is de hoogste tijd, het leven wacht.

xa9 Agnes Dobbenberg
12 december 2009